самавя́з, ‑а, м.

Гальштук або пояс, якія завязваюцца на сабе пры надзяванні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бесчарапны́я, ‑ых.

Спец. Падтып ніжэйшых хордавых жывёл, якія жывуць на вялікіх глыбінях.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падчарці́ць, ‑чарчу, ‑чэрціш, ‑чэрціць; зак., што.

Дадаць якія‑н. дэталі на чарцяжы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ніста́гм, ‑у, м.

Спец. Адвольныя рухі вачэй, якія часта паўтараюцца (дрыжанне вачэй).

[Ад грэч. nystagmos — дрымота.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

негро́іды, ‑аў; адз. негроід, ‑а, м.

Людзі, якія належаць да негроіднай расы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трайня́ты, ‑нят; адз. няма.

Дзеці, якія нарадзіліся ўтраіх адначасова ад адной маці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тэлеінфарма́цыя, ‑і, ж.

Інфармацыйныя паведамленні, якія перадаюцца па тэлебачанні; перадача такіх паведамленняў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ускла́дненасць, ‑і, ж.

Абставіны, падзеі, якія ўскладняюць што‑н. Ускладненасць паэтычнага вобраза.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фотао́птыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Аптычныя прылады, якія выкарыстоўваюцца ў фатаграфіі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цытахі́мія, ‑і, ж.

Навука аб хімічных працэсах, якія адбываюцца ў жывой клетцы.

[Ад грэч. kýtos — ёмішча, клетка і слова хімія.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)