падчарці́ць, ‑чарчу, ‑чэрціш, ‑чэрціць; зак., што.

Дадаць якія‑н. дэталі на чарцяжы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

негро́іды, ‑аў; адз. негроід, ‑а, м.

Людзі, якія належаць да негроіднай расы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

латыні́зм, ‑а, м.

Слова ці моўны зварот, якія запазычаны з лацінскай мовы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самаатручэ́нне, ‑я, н.

Стан арганізма, атручанага рэчывамі, якія выпрацоўваюцца ў ім самім.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самавя́з, ‑а, м.

Гальштук або пояс, якія завязваюцца на сабе пры надзяванні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трайня́ты, ‑нят; адз. няма.

Дзеці, якія нарадзіліся ўтраіх адначасова ад адной маці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тэлеінфарма́цыя, ‑і, ж.

Інфармацыйныя паведамленні, якія перадаюцца па тэлебачанні; перадача такіх паведамленняў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ускла́дненасць, ‑і, ж.

Абставіны, падзеі, якія ўскладняюць што‑н. Ускладненасць паэтычнага вобраза.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фотао́птыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Аптычныя прылады, якія выкарыстоўваюцца ў фатаграфіі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цытахі́мія, ‑і, ж.

Навука аб хімічных працэсах, якія адбываюцца ў жывой клетцы.

[Ад грэч. kýtos — ёмішча, клетка і слова хімія.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)