раскісля́льнік, ‑у, м.

Спец. Састаў, пры дапамозе якога робяць раскісленне металу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

расклада́льнасць, ‑і, ж.

Спец. Здольнасць рэчыва раскладацца ​2, быць раскладзеным ​2.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

распла́ў, ‑плаву, н.

Спец. Аднародная вадкая сумесь расплаўленых рэчываў. Магматычны расплаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рафіно́вачны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які прызначаны, служыць для рафінавання. Рафіновачная печ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рацінава́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які прызначаецца, служыць для рацінавання. Рацінавальная дошка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ро́стверкавы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да ростверка. Ростверкавыя сваі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падча́ліцца, ‑ліцца; зак.

Спец. Тое, што і падчаліць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паласава́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які служыць, абсталяваны для паласавання чаго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паласава́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле дзеясл. паласава́ць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паласавы́, ‑ая, ‑ое.

Спец. Які вырабляецца ў выглядзе палос. Паласавая сталь.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)