канцэраге́н, ‑а, м.

Рэчыва, фактар, якія садзейнічаюць узнікненню злаякасных пухлін.

[Лац. cancer — злаякасная пухліна і грэч. genos — паходжанне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэдкасло́йны, ‑ая, ‑ае.

Са слаямі, якія рэдка чаргуюцца. Рэдкаслойнае дрэва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ра́скавыя, ‑ых.

Сямейства аднадольных дробных раслін, якія жывуць у вадзе.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наспі́ннік, ‑а, м.

У старажытнасці — металічныя латы, якія закрывалі спіну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пласціністажа́бравыя, ‑ых.

Клас малюскаў, якія замест жабраў маюць жабравыя пласцінкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плюскано́сныя, ‑ых.

Сямейства раслін, якія маюць плюску (напрыклад, дуб, каштан).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

слано́ўнік, ‑а, м.

Памяшканне для сланоў, якія жывуць у няволі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сухарэ́бры, ‑ая, ‑ае.

Кашчавы, з рэбрамі, якія вытаркаюцца; вельмі худы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трахейнады́хальныя, ‑ых.

Падтып членістаногіх жывёлін, якія дыхаюць пры дапамозе трахеяў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

утвара́льнік, ‑а, м.

Спец. Рэчыва, элемент, якія ўтвараюць што‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)