та́нны, -ая, -ае.
1. Які мала каштуе, недарагі.
Танная тканіна.
2. перан. Які не мае каштоўнасці, пусты.
Танная слава.
|| наз. та́ннасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кампа́ктны, -ая, -ае.
1. Сціснуты шчыльна, без прамежкаў.
Кампактная маса.
2. Які займае мала месца пры вялікай змяшчальнасці.
Кампактная сумка.
|| наз. кампа́ктнасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
донкіхо́т, -а, М -хо́це, мн. -ы, -аў, м.
Фантазёр, які самааддана змагаецца за адцягненыя ідэалы дабра.
Ці мала яшчэ сустракаецца донкіхотаў.
|| прым. донкіхо́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
нязна́йка, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -на́йцы, Т -ай (-аю), ж., мн. -і, -на́ек (разм.).
Пра чалавека, які мала ведае або нічога не ведае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зна́чыць², -чу, -чыш, -чыць; незак., што.
Мець які-н. сэнс, важнасць, каштоўнасць, выражаць што-н.
Яго абяцанні мала значаць.
Нічога не значыць.
Адчуваю сябе цудоўна — вось што значыць добра адпачыць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ві́лы, віл і -аў.
Сельскагаспадарчая прылада ў выглядзе некалькіх доўгіх зубоў на доўгім дзяржанні.
Падхопліваць на в. сена.
◊
Віламі па вадзе пісана — пра што-н. мала магчымае.
|| прым. ві́лавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дамасе́д, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м.
Чалавек, які любіць сядзець дома, мала бывае на людзях.
Ён апошнія гады зрабіўся дамаседам.
|| ж. дамасе́дка, -і, ДМ -дцы, мн. -і, -дак.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ма́ла-пама́лу, прысл.
Паступова, патроху. Пісьменнасць на Русі, занесеная з Поўдня, мала-памалу шырылася. Шакун. Мала-памалу ад Сашкі ўсе адварочваліся, гублялі з ім дружбу і сяброўства. Машара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ма́ла, прысл.
1. У невялікай, недастатковай колькасці, ступені; нямнога. Калодзеж быў неглыбокі, і вады ў ім было мала. Колас. Віктар пачаў апавядаць усё зусім спакойна, разважна, нібы справа гэта зусім мала яго і абыходзіла. Зарэцкі. Сёння ў ашчаднай касе нешта было мала людзей, зусім не так, як звычайна. Васілёнак.
2. Недастаткова; менш, чым патрэбна. У пакоі мала святла, толькі пад столлю — маленькая цьмяная лямпачка. Шамякін. Заняты нялёгкай вучобай, Яўген мала звяртаў увагі на сястру. Карпаў. / у знач. вык. з інф. [Даміра:] — Гад. Такіх расстрэльваць мала. Ну і тып. Асіпенка. // Разм. Рэдка, не часта. Мала Днём мы бачымся з табой. Куляшоў.
3. У спалучэнні з займеннікамі і прыслоўямі «хто», «што», «дзе», «калі» азначае: нямногія, нямногае; у нямногіх месцах, рэдка і г. д. Працуючы бондарам, .. [Раман] жыў ля самага лесу і зусім рэдка бываў на вёсцы і мала з кім удаваўся ў гаворку. Кавалёў. А вось і возера-акно, Якога мала дзе пабачыш. Колас.
•••
І гора мала каму — пра абыякавыя, няўважлівыя адносіны да каго‑, чаго‑н.; пра адсутнасць хвалявання з чыйго‑н. боку.
Мала кашы еў (з’еў) гл. есці.
Мала таго (у знач. пабочн.) — акрамя таго. [Галаўня:] «Цяпер.. [Сцяпан] абняславіць мяне. Мала таго, яшчэ з работы паляціш...» Гроднеў.
Мала што — што з таго; не мае значэння.
Ні многа ні мала гл. многа.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ама́ль, амаль што (Касп.), оммаль ’мала’ (Бір. дыс.) да мала (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)