трубавалачэ́нне, ‑я. н.

Спец. Выраб металічных труб валачэннем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трубаправо́д, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м.

Сістэма злучаных паміж сабой труб для перадачы на адлегласць вадкасці, газаў, пары і пад.

Газавы т.

|| прым. трубаправо́дны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

трубанаразны́, ‑ая, ‑ое.

Прызначаны для наразання труб. Трубанаразны станок.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трубарэ́зальны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для рэзкі труб. Трубарэзальны станок.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трубакла́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Спецыяліст па мураванню заводскіх труб.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трубаста́ў, ‑тава, м.

Рабочы па мантажу труб (у наравых катлах).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прака́тка, -і, ДМ -тцы, ж.

Гарачая апрацоўка металу шляхам абціскання паміж вярчальнымі валамі ў асобных станах для надання яму патрэбнай формы, профілю.

П. труб.

|| прым. прака́тны, -ая, -ае.

П. стан.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

трубаліце́йны, ‑ая, ‑ае.

Які звязаны з вырабам труб ліццём. Трубаліцейны завод.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трубапрака́тны, ‑ая, ‑ае.

Які звязаны з вырабам труб пракаткай. Трубапракатны стан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Тро́біл ‘сварка’: тробіл падняць (ветк., Palaeoslavica, 21, 2, 148). Няясна; магчыма, звязана з труб, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)