касцёл, ‑а, м.
Польскі каталіцкі храм.
[Польск. kościół.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аба́т, -а, М аба́це, мн. -ы, -аў, м.
1. Настаяцель мужчынскага каталіцкага манастыра.
2. У Францыі: каталіцкі свяшчэннік.
|| прым. аба́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
аба́цтва, ‑а, н.
Каталіцкі манастыр са сваімі ўладаннямі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кюрэ́, нескл., м.
Каталіцкі прыходскі свяшчэннік у Францыі, Бельгіі і некаторых іншых краінах.
[Фр. curé.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лаці́нскі, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да Старажытнага Рыма, да рымлян. Лацінская мова. Лацінская прыказка.
2. Уст. Каталіцкі. Лацінская царква.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
◎ Кліба́н ’прыходскі каталіцкі свяшчэннік’ (Нас.). Гл. кле‑ банія.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ксёндз ’каталіцкі свяшчэннік’ (ТСБМ). З польск. ksiądz ’тс’ (Слаўскі, 3, 264).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
кля́штар, ‑а, м.
Каталіцкі манастыр. Бернардынскі кляштар. □ На кожным кроку кідаліся ў вочы манастыры, кляштары, касцёлы, цэрквы, кірхі і капліцы са своеасаблівымі скульптурамі каталіцкіх святых. Колас.
[Ням. Kloster з лац. clastrum.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Кля́штар ’каталіцкі манастыр’. З польск. klasztor, якое з ням. Kloster (Шат., Нас., Гарэц., Яруш.), ’касцёл пры манастыры’ (Сцяшк.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пляба́н ’рымска-каталіцкі пробашч’, пляба́нія, пляба́ня ’парафія, пасада плябана’, ’дом, які належыць парафіі і ў якім жыве ксёндз’ (ТСБМ, Сцяшк. Сл., Янк. БП, Нас.; Сцяшк. МГ). Ст.-бел. плебань ’каталіцкі прыхадскі свяшчэннік’ (з 1489 г.), плебания, плебанея ’прыход ксяндза’ (1528 г.) са ст.-польск. pleban, plebanija ’тс’, якія з с.-лац. plēbānus, plēbānia < plēbs ’парафія, крыніца даходаў, сукупнасць парафіян, якія плацілі дзесяціну за імшу, хрост, шлюб і да т. п.’
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)