сухацве́т, ‑у, М ‑цвеце, м.
Назва рада травяністых раслін з сухімі кветкамі, якія не вянуць; бяссмертнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тапо́нім, ‑а, м.
Назва якога‑н. геаграфічнага аб’екта пэўнай мясцовасці (населенага пункта, ракі, возера і пад.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трыянгуля́тар, ‑а, м.
1. Спецыяліст па трыянгуляцыі.
2. Назва розных прыбораў, якія выкарыстоўваюцца ў геадэзічных работах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фіні́фць, ‑і, ж.
Старажытнаруская назва эмалі для пакрыцця металічных вырабаў і для нанясення ўзору на фарфор.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
джын², -а, мн. -ы, -аў, м.
У арабскай міфалогіі: назва нябачнай для чалавека істоты, якая валодае свабодай волі і можа быць добрай або злой.
◊
Выпусціць джына з бутэлькі (кніжн.) — даць волю злым сілам.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
со́да, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.
Агульная назва натрыевых солей вугальнай кіслаты, якія шырока выкарыстоўваюцца ў тэхніцы, медыцыне, быце. Крышталічная сода.
•••
Кальцыніраваная сода — бязводны вуглякіслы натрый.
Каўстычная сода — тэхнічная назва едкага натру.
Пітная сода — ачышчаны двухвуглякіслы натрый, белы парашок, які ўжываецца ў медыцыне і кулінарыі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
алапа́т, ‑а, М ‑наце, м.
Урач, які ў процілегласць гамеапату прытрымліваецца звычайнай сістэмы лячэння. Назва дадзена гамеапатамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кветае́д, ‑а, М ‑дзе, м.
Назва некаторых відаў жукоў, якія кормяцца бутонамі і кветкамі раслін. Яблыневы кветаед.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
крэменязём, ‑у, м.
Устарэлая назва двухвокісу крэмнію, распаўсюджанага ў прыродзе ў выглядзе крэменю, кварцу, горнага хрусталю, аметысту.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ла́ўра, ‑ы, ж.
Назва буйных мужчынскіх праваслаўных манастыроў, якія падпарадкоўваліся найвышэйшай царкоўнай уладзе — Сіноду. Кіева-Пячэрская лаўра.
[Грэч. laura.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)