нацкава́ць сов., прям., перен. натрави́ть, нау́скать, напусти́ть;

н. саба́ку на каго́е́будзь — натрави́ть (нау́скать, напусти́ть) соба́ку на кого́-л.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падбухто́рыць сов., разг.

1. подстрекну́ть, подби́ть, подзадо́рить; (побудить к враждебным действиям — ещё) натрави́ть;

2. (против кого-л.) настро́ить, восстанови́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

по́вад ж. по́вод;

адпусці́ць павады́ — отпусти́ть пово́дья;

(быць, ісці́) на ~дзе — (у каго) (быть, идти́) на поводу́ (у кого)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

фы́ркаць несов., прям., перен. фы́ркать;

ко́ні ~каюць — ло́шади фы́ркают;

нездаво́лена ф. на каго́е́будзь — недово́льно фы́ркать на кого́-л.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зауша́ть несов., уст.

1. (кого — давать пощёчину, бить по уху) дава́ць апляву́ху; дава́ць по́ўху;

2. перен. (оскорблять) абража́ць; (порочить) га́ньбіць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

башма́к

1. чараві́к, -ка м.;

2. спец. башма́к, -ка́ м.;

быть под башмако́м кого) быць пад пято́й (у каго);

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

отде́латься разг.

1. (избавиться от кого-, чего-л.) адчапі́цца, адкруці́цца, адкара́скацца, адвяза́цца;

2. (чем) абысці́ся, адбы́ць;

отде́латься цара́пиной абысці́ся дра́пінай.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

офо́рмить сов., в разн. знач. афо́рміць;

офо́рмить стенгазе́ту афо́рміць насценгазе́ту;

офо́рмить кого́-л. на рабо́ту афо́рміць каго́е́будзь на рабо́ту;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

подде́лываться

1. (под кого, что) падрабля́цца, падро́блівацца;

2. (к кому) разг. паддо́брывацца, падлі́звацца, прыстасо́ўвацца;

3. страд. падрабля́цца, падро́блівацца; см. подде́лывать.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

и́мя

1. в разн. знач. імя́, род. імя́ и і́мені ср.;

2. / и́мя существи́тельное грам. назо́ўнік, -ка м.;

и́мя числи́тельное грам. лічэ́бнік;

во и́мя (кого, чего) у імя́ (каго, чаго);

и́менем (кого, чего) і́мем (і́менем) (каго, чаго);

и́мени (кого, чего) імя́ (і́мені) (каго, чаго);

называ́ть ве́щи свои́ми (со́бственными, настоя́щими) имена́ми называ́ць рэ́чы сваі́мі (ула́снымі, сапра́ўднымі) імёнамі;

на и́мя чьё (адресованный) на імя́ чыё;

носи́ть и́мя насі́ць імя́, мець імя́;

от и́мени (кого) ад імя́ (каго);

по и́мени па і́мені;

с мировы́м и́менем з сусве́тным і́мем (і́менем);

соста́вить (сде́лать) себе́ и́мя здабы́ць сабе́ імя́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)