псіхалагі́чна-сацыя́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. псіхалагі́чна-сацыя́льны псіхалагі́чна-сацыя́льная псіхалагі́чна-сацыя́льнае псіхалагі́чна-сацыя́льныя
Р. псіхалагі́чна-сацыя́льнага псіхалагі́чна-сацыя́льнай
псіхалагі́чна-сацыя́льнае
псіхалагі́чна-сацыя́льнага псіхалагі́чна-сацыя́льных
Д. псіхалагі́чна-сацыя́льнаму псіхалагі́чна-сацыя́льнай псіхалагі́чна-сацыя́льнаму псіхалагі́чна-сацыя́льным
В. псіхалагі́чна-сацыя́льны (неадуш.)
псіхалагі́чна-сацыя́льнага (адуш.)
псіхалагі́чна-сацыя́льную псіхалагі́чна-сацыя́льнае псіхалагі́чна-сацыя́льныя (неадуш.)
псіхалагі́чна-сацыя́льных (адуш.)
Т. псіхалагі́чна-сацыя́льным псіхалагі́чна-сацыя́льнай
псіхалагі́чна-сацыя́льнаю
псіхалагі́чна-сацыя́льным псіхалагі́чна-сацыя́льнымі
М. псіхалагі́чна-сацыя́льным псіхалагі́чна-сацыя́льнай псіхалагі́чна-сацыя́льным псіхалагі́чна-сацыя́льных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэлігі́йна-сацыя́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэлігі́йна-сацыя́льны рэлігі́йна-сацыя́льная рэлігі́йна-сацыя́льнае рэлігі́йна-сацыя́льныя
Р. рэлігі́йна-сацыя́льнага рэлігі́йна-сацыя́льнай
рэлігі́йна-сацыя́льнае
рэлігі́йна-сацыя́льнага рэлігі́йна-сацыя́льных
Д. рэлігі́йна-сацыя́льнаму рэлігі́йна-сацыя́льнай рэлігі́йна-сацыя́льнаму рэлігі́йна-сацыя́льным
В. рэлігі́йна-сацыя́льны (неадуш.)
рэлігі́йна-сацыя́льнага (адуш.)
рэлігі́йна-сацыя́льную рэлігі́йна-сацыя́льнае рэлігі́йна-сацыя́льныя (неадуш.)
рэлігі́йна-сацыя́льных (адуш.)
Т. рэлігі́йна-сацыя́льным рэлігі́йна-сацыя́льнай
рэлігі́йна-сацыя́льнаю
рэлігі́йна-сацыя́льным рэлігі́йна-сацыя́льнымі
М. рэлігі́йна-сацыя́льным рэлігі́йна-сацыя́льнай рэлігі́йна-сацыя́льным рэлігі́йна-сацыя́льных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хрысція́нска-сацыя́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. хрысція́нска-сацыя́льны хрысція́нска-сацыя́льная хрысція́нска-сацыя́льнае хрысція́нска-сацыя́льныя
Р. хрысція́нска-сацыя́льнага хрысція́нска-сацыя́льнай
хрысція́нска-сацыя́льнае
хрысція́нска-сацыя́льнага хрысція́нска-сацыя́льных
Д. хрысція́нска-сацыя́льнаму хрысція́нска-сацыя́льнай хрысція́нска-сацыя́льнаму хрысція́нска-сацыя́льным
В. хрысція́нска-сацыя́льны (неадуш.)
хрысція́нска-сацыя́льнага (адуш.)
хрысція́нска-сацыя́льную хрысція́нска-сацыя́льнае хрысція́нска-сацыя́льныя (неадуш.)
хрысція́нска-сацыя́льных (адуш.)
Т. хрысція́нска-сацыя́льным хрысція́нска-сацыя́льнай
хрысція́нска-сацыя́льнаю
хрысція́нска-сацыя́льным хрысція́нска-сацыя́льнымі
М. хрысція́нска-сацыя́льным хрысція́нска-сацыя́льнай хрысція́нска-сацыя́льным хрысція́нска-сацыя́льных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вызвале́нчы, -ая, -ае.

Які мае адносіны да палітычнага, сацыяльнага вызвалення.

Вызваленчая барацьба.

Нацыянальны в. рух.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

самаспале́нне, -я, н.

Спальванне самога сябе (як адно з праяўленняў фанатызму ці як форма сацыяльнага пратэсту).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перараджэ́нне, -я, н.

1. гл. перарадзіцца.

2. Страта былога светапогляду, сацыяльнага аблічча пад уздзеяннем чужога асяроддзя, ідэалогіі.

Маральнае п.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сабе́с, -а, м.

1. Скарачэнне: сацыяльнае забеспячэнне.

Органы сабеса.

2. Установа, якая займаецца пытаннямі сацыяльнага забеспячэння.

Здаць дакументы ў с.

|| прым. сабе́саўскі, -ая, -ае (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

страхка́са, ‑ы, ж.

Каса сацыяльнага страхавання.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́хадзец, -дца, мн. -дцы, -дцаў, м.

1. Прышэлец, перасяленец з іншай краіны.

В. з Іспаніі.

2. Той, хто перайшоў з аднаго сацыяльнага асяроддзя ў другое.

В. з сялян.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

анкетава́нне, ‑я, н.

Спосаб сацыяльнага даследавання шляхам апытання пры дапамозе анкет.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)