ко́рба, ‑ы, ж.

Ручка, якой прыводзяць у рух што‑н. Сівенькі дзядок-лірнік пасоўваўся ўбок і, круцячы корбу, пачынаў напяваць. С. Александровіч.

[Ням. Kurbe.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

булды́рыць

‘пець, напяваць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. булды́ру булды́рым
2-я ас. булды́рыш булды́рыце
3-я ас. булды́рыць булды́раць
Прошлы час
м. булды́рыў булды́рылі
ж. булды́рыла
н. булды́рыла
Загадны лад
2-я ас. булды́р булды́рце
Дзеепрыслоўе
цяп. час булды́рачы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вытылі́нкваць

‘выпускаць тонкія, высокія гукі; напяваць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. вытылі́нкваю вытылі́нкваем
2-я ас. вытылі́нкваеш вытылі́нкваеце
3-я ас. вытылі́нквае вытылі́нкваюць
Прошлы час
м. вытылі́нкваў вытылі́нквалі
ж. вытылі́нквала
н. вытылі́нквала
Загадны лад
2-я ас. вытылі́нквай вытылі́нквайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час вытылі́нкваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

наспе́ўваць

‘напяваць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. наспе́ўваю наспе́ўваем
2-я ас. наспе́ўваеш наспе́ўваеце
3-я ас. наспе́ўвае наспе́ўваюць
Прошлы час
м. наспе́ўваў наспе́ўвалі
ж. наспе́ўвала
н. наспе́ўвала
Загадны лад
2-я ас. наспе́ўвай наспе́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час наспе́ўваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыспе́ўваць

‘ціха напяваць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прыспе́ўваю прыспе́ўваем
2-я ас. прыспе́ўваеш прыспе́ўваеце
3-я ас. прыспе́ўвае прыспе́ўваюць
Прошлы час
м. прыспе́ўваў прыспе́ўвалі
ж. прыспе́ўвала
н. прыспе́ўвала
Загадны лад
2-я ас. прыспе́ўвай прыспе́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прыспе́ўваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыспява́ць

‘ціха напяваць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прыспява́ю прыспява́ем
2-я ас. прыспява́еш прыспява́еце
3-я ас. прыспява́е прыспява́юць
Прошлы час
м. прыспява́ў прыспява́лі
ж. прыспява́ла
н. прыспява́ла
Загадны лад
2-я ас. прыспява́й прыспява́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прыспява́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

туру́каць

‘напяваць "ту-ру", буркаваць’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. туру́каю туру́каем
2-я ас. туру́каеш туру́каеце
3-я ас. туру́кае туру́каюць
Прошлы час
м. туру́каў туру́калі
ж. туру́кала
н. туру́кала
Загадны лад
2-я ас. туру́кай туру́кайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час туру́каючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Мурлы́каць ’муркаць’, ’гаварыць, напяваць мяккім голасам’, (ТСБМ, Яруш.). Рус. мурлыкать, мурлычить, варон. ’неразборліва гаварыць’, кастр. ’дрэнна спяваць’, кур. ’няясна чытаць’, пск., цвяр. ’манатонна, журботна і ціха пець’. Бел.-рус. ізалекса. Гукапераймальнае (Фасмер, 3, 13). Гэтак жа Васілеўскі (Прадукт. тыпы, 79).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

выціна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм.

1. Старанна выводзіць якую‑н. мелодыю, гук; найграваць, напяваць. [Саколіч] далікатна выцінаў на скрыпцы. Вітка. [Яська:] — Грай, дударыку, грай, А ты, муха, выцінай! Колас. Пасля Лізавета і Наталля выціналі голасам польку і колькі разоў прайшлі танцам па хаце. Чорны.

2. Вырэзваць з паперы ці якога іншага матэрыялу што‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Выціна́ць ’найграваць, напяваць’ (БРС); ’патончвацца ў ігры, спеве’ (Касп.); ’пець не словамі, а мелодыяй’ (Бір. Дзярж.), вытнуць ’выдатна сыграць на чым-небудзь’ (Сцяшк.). Укр. витина́ти ’высякаць, выразаць’; ’рабіць што-небудзь з запалам, з сілай (витина́ти гопака)’, польск. wycinać ’тс’. Да тнуць, цінаць (гл.). У семантычных адносінах параўн. рус. откалывать (трепака).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)