злуза́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Зак. да лузаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

луза́нне, ‑я, м.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. лузаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

палу́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што.

Лузаць час ад часу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

луза́цца, ‑аецца; незак.

Зал. да лузаць.

•••

Са скуры лузацца — старацца з усіх сіл.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лу́згаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што.

Разм. Тое, што і лузаць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лу́заны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад лузаць.

2. у знач. прым. Ачышчаны ад шалупін, лузгі. Лузаныя гарбузікі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

палуза́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Злузаць усё, многае. Палузаць увесь баб.

2. і без дап. Лузаць некаторы час.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лущи́ть несов.

1. лу́шчыць, лу́заць;

2. с.-х. лу́шчыць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

грызть несов., прям., перен. гры́зці; (семечки, орехи) луза́ць, лу́шчыць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

луза́нне ср.

1. луще́ние;

2. щёлканье, луще́ние;

1, 2 см. луза́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)