выдзыба́ць

‘выцягваць з цяжкасцю адкуль-небудзь каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. выдзыба́ю выдзыба́ем
2-я ас. выдзыба́еш выдзыба́еце
3-я ас. выдзыба́е выдзыба́юць
Прошлы час
м. выдзыба́ў выдзыба́лі
ж. выдзыба́ла
н. выдзыба́ла
Загадны лад
2-я ас. выдзыба́й выдзыба́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час выдзыба́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ф’юмінгава́ць

‘выцягваць лятучыя рэчывы з расплаўленых шлакаў (ф'юмінгаваць што-небудзь)’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. ф’юмінгу́ю ф’юмінгу́ем
2-я ас. ф’юмінгу́еш ф’юмінгу́еце
3-я ас. ф’юмінгу́е ф’юмінгу́юць
Прошлы час
м. ф’юмінгава́ў ф’юмінгава́лі
ж. ф’юмінгава́ла
н. ф’юмінгава́ла
Загадны лад
2-я ас. ф’юмінгу́й ф’юмінгу́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час ф’юмінгу́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вывола́кивать несов., разг. (вытаскивать) вывалака́ць, вывала́кваць; (вытягивать) выця́гваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выпра́стывать несов., прост. апаражня́ць; (высвобождать) выма́ць; (вытаскивать) выця́гваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вымаць, выцягваць

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

валачы́ць, -лачу́, -ло́чыш, -ло́чыць; незак.

1. каго-што. Тое, што і валачы (але абазначае дзеянне, якое адбываецца шматразова і ў розны час).

Валачыў воўк, павалаклі і ваўка.

2. Выцягваць з металу (спец.).

В. дрот.

|| наз. валачэ́нне, -я, н.

|| прым. валачы́льны, -ая, -ае (да 2 знач.).

В. стан.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Вызыба́ць ’расхістаўшы, выцягваць’; ’вызваляць з бяды’ (Нас.); ’выганяць’ (Хрэст. дыял., 33, віц.), вызыбацца ’вырасці’ (КТС). Рус. дыял. калуж. вызыба́ть ’падымаць, выцягваць’, валаг. ’выкідваць’, смал., пск. ’атрымліваць (доўг)’. Да зыбаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ба́грить несов.

1. ба́грыць, буса́чыць;

2. рыб. кало́ць во́сцямі, выця́гваць во́сцямі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ку́рштаць ’цягнуць, выцягваць (з чаго-небудзь)’ (Федар. Рук.). Параўн. курстацца (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

выця́гвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да выцягнуцца.

2. Везці, цягнуць з вялікім напружаннем. Конь аж выцягваўся ў аглоблях.

3. Зал. да выцягваць (гл. выцягнуць у 1–9, 11, 12 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)