просту́пок м. праві́ннасць, -ці ж., праві́на, -ны ж., прасту́пак, -пка м.; (вина) віна́, -ны́ ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сто́пка I ж. (маленький стаканчик) сто́пка;
вы́піць ~ку віна́ — вы́пить сто́пку вина́
сто́пка II ж., см. варыўня́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
буке́т м., в разн. знач. буке́т;
б. кве́так — буке́т цвето́в;
б. ча́ю — буке́т ча́я;
б. віна́ — буке́т вина́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
віна́ ж., в разн. знач. вина́;
прызна́ць сваю́ віну́ — призна́ть свою́ вину́;
загла́дзіць віну́ — загла́дить вину́;
уся́ в. па́дае на яго́ — вся вина́ па́дает на него́;
віно́ю ўсяго́ была́ яна́ — вино́ю всего́ была́ она́;
па чыёй-не́будзь віне́ — по чье́й-либо вине́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
целова́льник
1. (продавец вина) уст. шынка́р, -ра́ м.; карчма́р, -ра́ м.;
2. (сборщик податей) ист. цалава́льнік, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ендова́ ж.
1. ист. (старинный сосуд для вина) ендава́, -вы ж., коўш, род. каўша́ м.;
2. архит. ендава́, -вы́ ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пералі́ўка I ж. перели́вка;
п. віна́ з бо́чак у бутэ́лькі — перели́вка вина́ из бо́чек в буты́лки
пералі́ўка II ж. перели́вка;
п. дэта́лі — перели́вка дета́ли
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Кацвіна ’топкае балота’ (Сцяшк ЛАГ). Блізка на форме • значэнню стаіць рус. дыял. кат вина са значэннем ’ямка, калдобіна’ (смал.). Можна меркаваць, што першапачатковым значэпнсгм бел. слова было не ’топкае балота’, а такое ж. як у рус. слове (г. зн. ’ямка, калдобіна’). У аснове назвы корань ’каттой самы, што ў словах слав. *katiti, *kaiati. Магчыма, спачатку мелася на ўвазе месца, на якім вазы выкачалі ямы. Гук -ц- v слове кацвіна — гэта рэзультат палаталізацыі групы гв‑ перад Паходжанне самога ‑в‑ не вельмі яснае (уплыў гакіх утварэнняў, як *гуlъгчпа?).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
подва́л м.
1. (помещение) падва́л, -ла м., сутарэ́нне, -ння ср.;
2. (для вина) склеп, род. скле́па м.;
3. (о газете) падва́л, -ла м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Ві́ннік 1 ’чалавек, які ўзяў на сябе якія-небудзь абавязацельствы’ (Гарэц.). Вытворнае з суф. ‑нік (< ьnъ + ikъ) ад назоўніка віна́ 1 ’доўг, абавязак’; параўн. рус. пск. вина ’тс’. Такім жа чынам утварылася блізкае да вышэйадзначанага ўкр. ви́нник ’даўжнік’, ст.-рус. винникъ ’віноўнік, вінаваты’ (XII ст.), польск. winnik ’вінаваты’, чэш. vinník, славац. vinník ’тс’.
Віннік 2 ’вінакур, майстар па вырабу гарэлкі’ (Нас., КТС, КЭС, лаг.). Укр. винник, рус. винник ’тс’, паўн.-дзвін. ’рамізнік, які возіць віно (гарэлку)’, урал. ’чалавек, які патаемна гандлюе віном (гарэлкай)’, ст.-рус. винникъ ’віначэрп’ (з XI ст.); ’вінакур’ (з XVI ст.), польск. winnik ’вінакур’. Утворана пры дапамозе суф. ‑нік ад віно́ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)