бахчаво́дства, ‑а, н.
Вырошчванне бахчавых культур як асобная галіна сельскай гаспадаркі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пазвано́к, -нка́, мн. -нкі́, -нко́ў, м.
Асобная косць (або храсток) пазваночніка.
Шыйныя пазванкі.
|| прым. пазвано́чны, -ая, -ае.
Пазваночныя жывёлы (вышэйшыя жывёлы, якія маюць касцявы або храстковы шкілет).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кінакарці́на, ‑ы, ж.
1. Тое, што і кінафільм.
2. Асобная копія кінафільма.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
інста́нцыя, -і, мн. -і, -цый, ж.
Асобная ступень у сістэме падначаленых адзін аднаму органаў (дзяржаўных, партыйных, судовых і інш.).
Вышэйшыя інстанцыі.
Хадзіць па інстанцыях.
|| прым. інстанцы́йны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
том, -а, мн. тамы́, -о́ў, м.
Асобная кніжка якога-н. выдання збору твораў.
Слоўнік у чатырох тамах.
|| памянш. то́мік, -а, мн. -і, -аў, м. Т. вершаў Максіма Багдановіча.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чарапі́ца, -ы, ж.
1. зб. Тое, што і дахоўка.
Дом пакрыты чарапіцай.
2. Асобная пласцінка з абпаленай гліны — плоская ці з пазамі і выступамі.
|| прым. чарапі́чны, -ая, -ае.
Ч. дах.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
сабакаво́дства, ‑а, н.
1. Развядзенне сабак і паляпшэнне іх пароды. Паляўнічае сабакаводства.
2. Асобная гаспадарка па развядзенню сабак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
парке́ціна, ‑ы, ж.
Разм. Асобная дошчачка паркету. Нехта раз-пораз паскрыпвае паркецінамі, мабыць, пераступае з нагі на нагу. Кулакоўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разо́рына, ‑ы, ж.
Разм. Асобная разора. Раўнавага была ўжо страчана, і .. [Чубар] паляцеў паміж разорын, хапаючыся рукамі за слізкі бульбоўнік. Чыгрынаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спецыя́льнасць, -і, мн. -і, -ей, ж.
1. Асобная галіна навукі, тэхнікі, мастацтва; сфера чыёй-н. дзейнасці або вывучэння чаго-н.
Здаваць экзамен па спецыяльнасці.
2. Тое, што і прафесія, асноўная кваліфікацыя.
Сын мае с. музыканта.
Працаваць па спецыяльнасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)