Verbum

эпізады́чны, -ая, -ае.

1. Выпадковы, які з’яўляецца эпізодам (у 1 і 2 знач.), які бывае не пастаянна.

Эпізадычная дапамога.

Э. кантроль.

Прыязджаць эпізадычна (прысл.).

2. Неістотны.

Э. выпадак.

|| наз. эпізады́чнасць, -і, ж.

канакра́д, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м.

Злодзей, які крадзе коней.

канькабе́жны, -ая, -ае.

Які мае адносіны да катання на каньках.

К. спорт.

караты́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Спартсмен, які займаецца каратэ.

ко́лкі², -ая, -ае.

Які лёгка колецца.

Колкія дровы.

|| наз. ко́лкасць, -і, ж.

крана́льны, -ая, -ае.

Які кранае, хвалюе.

Кранальная карціна.

|| наз. крана́льнасць, -і, ж.

крапі́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Горнарабочы, які працуе на крапежных работах.

кровапралі́тны, -ая, -ае.

Які суправаджаецца кровапраліццем.

Кровапралітная вайна.

|| наз. кровапралі́тнасць, -і, ж.

крупча́сты, -ая, -ае.

Які складаецца з крупінак, з дробных часцінак.

К. мёд.

крыз, -у, м. (спец.).

Востры прыступ хваробы, які настаў раптоўна.

Гіпертанічны к.