падваскава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак., што.

Наваскаваць злёгку або дадаткова; падвашчыць. Падваскаваць дратву.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падвя́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.

Разм. Злёгку правяліць; правяліць дадаткова. Падвяліць рыбу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падгрунтава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., што.

Спец. Пакрыць грунтам злёгку, у асобных месцах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падкрухма́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.

Крыху, злёгку або дадаткова накрухмаліць. Падкрухмаліць каўнерык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падсмалі́цца, ‑смалюся, ‑смалішся, ‑смаліцца; зак.

Злёгку абпаліць сабе агнём валасы, скуру і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прапаласну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., што.

Злёгку абмыць; спаласнунь. Прапаласнуць бялізну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прывя́ліць, ‑вялю, ‑вяліш, ‑вяліць; зак., што.

Трохі, злёгку завяліць або правяліць. Прывяліць рыбу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Пэ́каць ’дрэнна чытаць’ (Мат. Маг., Шат.), ’курыць люльку’ (Шат.), ’біць не вельмі моцна, пляскаць’ (Бяльк.), ткнуць ’выцяць злёгку, пляснуць’ (Бяльк.). Гукапераймальнае.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

прыпу́дрыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; зак., каго-што.

Злёгку напудрыць. Прыпудрыць нос. // Злёгку засыпаць; прыцерушыць. А там [у лузе] трава — касцу па плечы, А там раса — буйней гароху, А там, як цёплы прысак з печы, Прыпудрыў лёгкі пыл дарогу. Гаўрусёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

накусі́ць, ‑кушу, ‑кусіш, ‑кусіць; зак., што.

Пракусіць злёгку, зверху, не да канца. Накусіць яблык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)