Verbum

АЛЯКСА́НДРАЎ ПРЫВІЛЕ́Й 1492,

заканадаўчы акт у ВКЛ, дадзены вял. кн. Аляксандрам. Разам з прывілеем 1447 замацоўваў прынцыпы міжнар. палітыкі дзяржавы, абмяжоўваў уладу вял. князя панамі-радай, без згоды якіх ён не мог прымаць важных рашэнняў, вызначаў асновы адм., цывільнага і крымін. права. Быў своеасаблівай феад. канстытуцыяй, крыніцай пісанага права, нормы якога пазней увайшлі ў Статуты ВКЛ 1529, 1566 і 1588.

т. 1, с. 296

АПЕЛЬБЕ́РГ (Руф Эрнеставіч) (псеўд. Аляксандраў, Дубровін, Карпаў, Хахракоў; 1860, г. Уладзімір, Расія — 1927 ?),

нарадаволец. Вучыўся ў Маскоўскім ун-це. Уваходзіў у нарадавольніцкую групу М.​П.​Андрэева ў Маскве. З 1881 у Вільні, удзельнічаў у заснаванні Віленскай цэнтр. групы, якая ўзначаліла Паўн.-Зах. арг-цыю «Народнай волі». Вёў прапаганду сярод сялян, наладжваў сувязі з рэв. арг-цыямі Польшчы і Прыбалтыкі. У 1882 арыштаваны і сасланы ва Усх. Сібір. У 1924 жыў у Казані.

т. 1, с. 421

ЗАСЛУ́ЖАНЫ ЭНЕРГЕ́ТЫК БЕЛАРУ́СКАЙ ССР,

ганаровае званне, якое прысвойвалася высокакваліфікаваным рабочым вядучых прафесій, інж.-тэхн. работнікам электрастанцый і падстанцый, электрычных і цеплавых сетак, будаўніча-мантажных, наладачных і рамонтных арг-цый, н.-д. і праектных ін-таў за працу па спецыяльнасці не менш як 15 гадоў і за вял. заслугі ў развіцці і ўдасканаленні энергетыкі рэспублікі. Устаноўлена Указам Прэзідыума Вярх. Савета БССР ад 24.12.1970, прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР. Існавала да 23.11.1988.

Заслужаныя энергетыкі Беларускай ССР

1971. А.​Ф.​Аляксеенкаў, П.​А.​Гамалюк, Г.​Ф.​Дзмітраковіч, В.​Я.​Ермачэнка, У.​В.​Іваноў, С.​Ф.​Ігнаценка, А.​Д.​Кантуш, І.​В.​Карабач, І.​С.​Лапаеў, Э.​А.​Лаўрыновіч, У.​І.​Марчанка, Л.​Ф.​Ніканораў, А.​І.​Рогаў, Г.​У.​Траяноўскі, С.​Я.​Чуеў, А.​П.​Юшкін, М.​Б.​Яфімец.

1974. У.​Дз.​Аляксандраў.

1975. І.​М.​Аляксандраў, М.​І.​Граблюк.

1976. П.​Я.​Берасцень, П.​Ц.​Дашкоў, В.​П.​Кушняроў, А.​П.​Саўчук, Я.​Я.​Фёдараў, Л.​А.​Шота.

1978. А.​Р.​Мінькевіч, А.​П.​Хамчаноўскі, І.​В.​Юшкевіч.

1980. М.​С.​Жураўлёў, Ю.​Ю.​Жылінскі, А.​М.​Леанкоў, Р.​М.​Матроскін, А.​І.​Сухоцкі, Я.​Ф.​Цымбарэвіч, І.​І.​Чыжонак.

1981. Г.​А.​Лаўроў, С.​М.​Цыцура, Н.​М.​Шчыцына.

1984. Ю.​П.​Казырэнка, В.​П.​Сіланцьеў, І.​У.​Юшкевіч.

1985. С.​А.​Мухараў, В.​П.​Панкоў.

1986. І.​М.​Акуліч, В.​В.​Герасімаў.

т. 6, с. 571

ВЫ́ПУКЛАЕ ЦЕ́ЛА,

геаметрычнае цела, якое змяшчае цалкам адрэзак, што злучае 2 любыя яго пункты; аб’яднанне выпуклай вобласці ў прасторы з яе мяжой. Напр., целы Архімеда, шар, куб, паўпрастора. Мяжа выпуклага цела ўтварае выпуклую паверхню (гл. Выпукласць і ўвагнутасць), праз кожны пункт якой праходзіць не менш як 1 апорная плоскасць, што мае агульны пункт (адрэзак або частку плоскасці) з мяжой, але не перасякае яе.

Выпуклае цела бывае 5 тыпаў: канечнае (мяжа — замкнёная выпуклая паверхня), бясконцае (адна бясконцая паверхня, напр., парабалоід), бясконцыя ў абодва бакі цыліндры (замкнёная выпуклая цыліндрычная паверхня, напр., бясконцы кругавы цыліндр), слаі паміж парамі паралельных плоскасцей, уся прастора. Асновы тэорыі выпуклага цела распрацавалі ў 19 ст. ням. матэматыкі Г.​Брун і Г.​Мінкоўскі; агульную тэорыю — сав. матэматыкі А.​Д.​Аляксандраў, А.​В.​Пагарэлаў і інш. Гл. таксама Мнагаграннік, Мноства.

В.​В.​Гарохавік.

т. 4, с. 319