Verbum

ЖЭГУЛІ́,

горы, тое, што Жыгулі.

т. 6, с. 478

Эльбрус,

горы на Пн Ірана.

т. 18, кн. 1, с. 112

ЗАХО́ДНІ ХРЫБЕ́Т,

гл. ў арт. Заходне-Сахалінскія горы.

т. 7, с. 18

КАРДЫЛЬЕ́РА-БЕТЫ́КА (Cordillera Betica),

тое, што Андалускія горы.

т. 8, с. 67

КУЭНЬ-ЛУ́НЬ,

горы ў Кітаі, тое, што Куньлунь.

т. 9, с. 67

САХ’ЯДРЫ́,

горы на паўвостраве Індастан, гл. Заходнія Гаты.

т. 14, с. 208

МАКРА́Н,

горы ў Пакістане і Іране, тое, што Мекран.

т. 9, с. 541

РЫКУО́КУ,

горы на в-ве Хонсю, у Японіі, гл. Оу.

т. 13, с. 497

БАЙРАМУ́КАВА (Халімат) (сапр. Кубанава Халімат Башчыеўна;нарадзіўся 15.8.1917, аул Курзук, Карачаева-Чэркесія),

карачаеўская пісьменніца. Аўтар зб-каў вершаў «Люблю жыццё я» (1957), «Любімыя горы» (1959), «Дабро» (1977), аповесцяў «Сям’я Карчы» (1962), «Вечныя коннікі» (1977), раманаў «Гады і горы» (1964), «Ранішняя зорка» (1974) і інш. пра гісторыю і сучаснае жыццё свайго народа. На карачаеўскую мову пераклала вершы і паэмы Я.​Купалы.

т. 2, с. 226

АМАФО́РМЫ (ад гама... + лац. forma форма, вонкавы выгляд, абрыс),

словы, якія ў асобных граматычных формах супадаюць гучаннем і напісаннем, але не супадаюць значэннем. Амаформы могуць быць словамі той самай або розных часцін мовы, напр., «горы» (назоўны склон мн. л. назоўніка «гара») і «горы» (месны склон адз. л. назоўніка «гора»), «кліч» (назоўнік) і «кліч» (дзеяслоў загаднага ладу), «вусны» (назоўнік) і «вусны» (прыметнік) і інш.

т. 1, с. 308