Verbum

надбудо́ва​^I ж.

1. (дзеянне) Áufstockung f -;

2. (тое, што надбудавана) Áufbau m -(e)s, -e і -ten, Óberbau m, Überbau m

прыўздыма́ць, прыўзнімаць, прыўзня́ць (ein wénig) áufheben* vt, empórheben* vt, ánheben* vt;

прыўздыма́ць што-н. з падло́гі etw. (ein wénig) vom Bóden áufheben*

прэтэндава́ць beánspruchen vt; Ánspruch erhében* [haben] (на што-н. auf A);

прэтэндава́ць на якое-н. пра́ва ein Recht für sich in Ánspruch néhmen*

скампраметава́ць kompromittíeren vt, in Mísskredit bríngen*, in éine krítische Láge bríngen* (каго-н, што-н. A);

скампраметава́ць сябе́ in Mísskredit kómmen* [geráten*]

спатка́ць begégnen* vi (s) (каго-н. D), tréffen* vt; stóßen* vi (s) (што-н. auf A) (натыкнуцца); fínden* vt, entdécken vt (знайсці)

уну́рыцца

1. (панурыцца) den Kopf hängen lássen*;

2. (пільна, не зводзячы вачэй, глядзець на каго-н., што-н.) ánstarren vt, fixíeren vt

утаро́піць (вочы, позірк на каго-н., што-н.) den (bewégungslosen, stárren) Blick auf etw., auf j-n ríchten; etw.j-n ánstarren