Verbum

спалі́ць érbrénnen* vt, ábbrennen* vt;

спалі́ць датла́ (ganz) níederbrennen* аддз. vt, éinäschern vt;

◊

спалі́ць (за сабо́й) масты́ ≅ álle Brücken hínter sich ábbrechen*

усле́д​^I прысл. hinterhér; nach (прыстаўка дзеяслова);

пасла́ць усле́д náchschicken vt;

ісці́ ўсле́д за кім-н. j-m auf dem Fuß fólgen

шчака́ ж. Wánge f -, -n, Bácke f -, -n;

◊

аплята́ць за абе́дзве шчакі́ разм. mit vóllen Bácken káuen, sich (D) béide Bácken vóllstópfen

зачапі́ць, зачапля́ць

1. (падчапіць чым-н.) (er)gréifen* vt, fésthaken аддз. vt, éinhaken vt;

2. (закрануць) ánstoßen* vt, stréifen vt, hängen bléiben*;

3. (неасцярожна штурхнуць і пад.) éinhaken vt; stóßen* vi (s) (за што-н. an A);

зачапі́ць за крэ́сла an éinen Stuhl stóßen*, über éinen Stuhl stólpern;

4. перан. (закрануць у размове) stréifen vt, berühren vt;

зачапі́ць пыта́нне éine Fráge berühren [stréifen];

зачапі́ць самалю́бства das Ehrgefühl verlétzen [kränken];

◊

зачапі́ць за жыво́е éine wúnde Stélle berühren, den wúnden Punkt tréffen*