Verbum

падпаўза́ць, падпаўзці́

1. (наблізіцца) heránkriechen* vi (s);

2. (пад што-н.) únter etw. (A) kríechen* vi (s)

падхіну́ць (загарнуць край чаго-н. унутр або пад што-н.) úmbiegen* vt, éinbiegen* vt, nach únten bíegen*

паручы́цца (за каго-н., за што-н.) bürgen vi, sich verbürgen (für A), Bürgschaft léisten; háften vi

паспадзява́цца báuen vi (на каго-н., на што-н. auf A); sich verlássen* (auf A – быць упэўненым)

мнагазна́чны

1. матэм. méhrstellig;

2. лінгв. polysém, méhrdeutig;

3. (які намякае на што-н важнае) víelsagend, bedéutsam

наглядзе́цца sich satt séhen* (на каго-н., на што-н. an D); sich (D) zur Genüge ánsehen*

паха́паць разм. (in Ménge) pácken vt, ergréifen* vt, fássen vt; schnáppen vt (зубамі) (што-н. nach D)

по́мсціцца, по́мсціць rächen vt; sich rächen, Ráche néhmen* [üben] (каму-н. за што-н. an D, für A)

по́ркаць (hinéin)stécken vt, stóβen* vt;

по́ркаць па́льцам у што-н. mit dem Fínger in étwas stóβen*

прапа́жа ж. разм.

1. Verlúst m -(e)s, -e;

2. разм. (тое, што прапала) das Verlórene (sub)