Verbum

réiten*

1. vi (h, s) е́здзіць вярхо́м [ве́рхам], е́здзіць ко́нна;

im Trab ~ е́хаць ры́ссю;

◊

auf díesem Mésser kann man ~ гэ́та ве́льмі тупы́ нож

2. vt

1):

ein Pferd zuschánden [zu Schánden] [müde] ~ загна́ць каня́;

j-n zu Bóden [über den Háufen] ~ збіць каго́-н. з ног

2):

Prinzípi¦en ~ выстаўля́ць пры́нцыпы дзе́ля пры́нцыпаў;

sein Stéckenpferd ~ перан. се́сці на свайго́ канька́;

◊

j-n in die Tínte ~ разм. загна́ць каго́-н. у кут;

ich will ihn schon ~! я прыбяру́ яго́ да рук!;

ihn hat óffenbar der Téufel gerítten разм. яго, ма́быць, чорт спаку́сіў [падбі́ў]

Spur f -, -en

1) след, адбі́так;

éiner ~ fólgen [náchgehen*], éine ~ verfólgen ісці́ па сле́ду;

éine ~ áufnehmen* напа́сці на след, ісці́ па сле́ду;

j-n auf j-s ~ bríngen* наве́сці каго́-н. на чый-н. след;

j-m auf der ~ fólgen прасле́даваць каго́-н. па пя́тах, ісці́ сле́дам за кім-н.;

auf fríscher ~ па гара́чых сляда́х;

álle ~en vertílgen [verwíschen] заме́сці сляды́;

j-n von der ~ ábbringen* збіць каго́-н. з то́лку [панталы́ку]

2) чыг. каляя́

3) лыжня́;

éine ~ légen пракла́дваць лыжню́

4) перан. след;

kéine ~ ! нічо́га тако́га!