Verbum

verkéilen vt

1) тэх. замацава́ць кліна́мі; заклі́ньваць

2) разм. збіць, пабі́ць

Írre II:

j-n in die ~ führen збіць каго́-н. з даро́гі [тро́пу, панталы́ку]

wíndelweich a разм. пако́рлівы;

j-n ~ schlágen* збіць каго́-н. да паўсме́рці

konfús a

1) збянтэ́жаны

2) заблы́таны;

~ máchen збянтэ́жыць, збіць з то́лку [панталы́ку];

~ wérden збянтэ́жыцца

Ábsturz m -es, -stürze)

1) падзе́нне;

zum ~ bríngen* збіць (самалёт)

2) абрыў, про́рва

Hóchmut m -(e)s пы́ха, пага́рда;

j-m den ~ áustreiben* збіць го́нар з каго́-н.

Hürde f -, -n

1) тын; парка́н

2) заго́н

3) спарт. бар’е́р;

die ~ úmstürzen збіць бар’е́р

überrénnen* vt

1) збіць з ног

2) змяць, зні́шчыць (войскі)

3) заня́ць, захапі́ць (горад, пазіцыю)

erfássen I vt

1) хапа́ць, лаві́ць

2) разуме́ць, ске́міць

3) ахапля́ць, уключа́ць

4) зачапі́ць, нае́хаць, збіць