Verbum

ábmachen vt

1) аддзяля́ць, адвя́зваць; здыма́ць (шыльду)

2) дамаўля́цца (пра што-н.); даво́дзіць да ла́ду

ábstatten:

éinen Besúch ~ нане́сці візі́т, наве́даць;

Berícht über etw. (A) ~ зрабі́ць дакла́д (пра што-н.)

Stíefmutter f -, -mütter ма́чаха;

séinem Léibe kéine ~ sein не забыва́цца пра сябе́, не абдзяля́ць сябе́

tónlos a

1) бязгу́чны;

~e Stílle маўча́нне, маўклі́васць

2) ненаціскны́ (у складзе); глухі́ (пра гук)

unbestéllbar, únbestellbar a

1) які не мо́жа быць даста́ўлены

2) непрыда́тны (для карыстання – пра зямлю)

verbráucht a

1) спажы́ты, выдаткава́ны

2) тэх. адпрацава́ны

3) вы́матаны, змо́раны, знясі́лены, змардава́ны (пра чалавека)

veréngen, veréngern

1. vt зву́жваць

2. ~, sich зву́жвацца

перан. тс. скарача́цца (пра рынак і г.д.)

vórschreiten* vi (s)

1) прасо́ўвацца, ру́хацца напе́рад, прахо́дзіць напе́рад

2) прасо́ўвацца (пра работу); рабі́ць по́спехі

vorüber=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на рух міма чаго-н.: vorüberfahren* прае́хаць мі́ма, (пра)міна́ць

Wáschlappen m -s, -

1) ану́ча

2) вяхо́тка;

◊

ein ~ von éinem Mann пагардл. ану́ча (пра мужчыну)