лупіць

дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

  1. Моцна біць, лупцаваць каго-н.

    • Л. каня пугай.
  2. З сілай удараць у што-н., па чым-н.

    • Л. нагой у дзверы.
    • Лупіць як Сідараву казу (размоўнае) — бязлітасна біць каго-н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (rv-blr.com)