клямар

назоўнік | мужчынскі род

  1. Сагнутая пад вуглом жалезная скаба для змацавання драўляных частак пабудовы.

    • Узяць у клямары сцяну.
  2. Спражка на рэмені, папрузе (абласное).

|| прыметнік: клямарны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)