кладка

назоўнік | жаночы род

  1. гл. класці.

  2. Частка якой-н. пабудовы — тое, што зложана з цэглы, каменю (спецыяльны тэрмін).

    • Старажытная к.
  3. Дошка, жэрдкі або некалькі пален, прыстасаваныя для пераходу цераз рэчку, канаву, гразкае месца і пад., а таксама невялікі драўляны памост на беразе рэчкі для паласкання бялізны, чэрпання вады.

Кладка яец — адкладванне яец насякомымі, птушкамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (rv-blr.com)