гара

назоўнік | жаночы род

  1. Значнае ўзвышша, што ўзнімаецца над мясцовасцю або выдзяляецца сярод іншых узвышшаў.

    • Каўказскія горы.
    • Спускаіца з гары.
    • Снежная г. (для катання на лыжах, санках і пад.).
  2. множны лік: Горная краіна, гарыстая мясцовасць.

    • Жыхары гор.
    • Поход у горы.
  3. пераноснае значэнне, чаго, з чаго. Вялікая колькасць чаго-н. складзенага ў кучу.

    • Г. дроў.
    • Горы кніг.
  4. Памяшканне, прастора паміж столлю і дахам у будынку; гарышча.

    • Злажыць сена на гару.
    • Зёлкі сушаць звычайна на гары.
  5. (з прыназоўнік «у», «з», «на»); Вышыня, верх.

    • Шум чуўся з гары.

Фразеалагізмы:

  • Абяцаць залатыя горы — абяцаць надта многа.
  • Гара з плячэй звалілася (размоўнае) — пра збаўленне ад клопатаў.
  • Гарою стаяць за каго-што — усімі сіламі абараняць.
  • Горы варочаць — вельмі многа рабіць.
  • Горы вярнуць на каго (размоўнае неадабральнае) — няславіць каго-н., гаварыць пра каго-н. многа непрыемнага.
  • Горы перавярнуць — зрабіць вельмі значную работу.
  • Не за гарамі — 1) пра нешта блізкае, што хутка наступіць; 2) блізка, недалёка (быць, знаходзіцца).

|| памяншальная форма: горка.

|| прыметнік: горны.

  • Г. хрыбет.
  • Горная краіна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (rv-blr.com)