zústoßen*

1. vt зачыня́ць (з трэскам)

2. vi (s)

1) (D) здара́цца (з кім-н.);

ein Únglück ist ihm zúgestoßen з ім зда́рылася няшча́сце

2) (auf A) вайск. нане́сці удар (па чаму-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)