Verbum

sträuben

1. vt тапы́рыць, шчаці́ніць;

der Trúthahn sträubte die Fédern інды́к распушыў пе́р’і

2. ~, sich

1) тапы́рыцца, шчаці́ніцца;

die Háare ~ sich vor Entsétzen валасы́ ста́лі ды́бам ад жа́ху

2) (gegen A) супраціўля́цца (чаму-н.); упа́рціцца