sprítzen

1. vt пы́рскаць, а(б)пы́рскваць

2. vi:

1):

es spritzt дождж імжы́ць [імглі́ць]

2):

er kam zu mir gesprítzt разм. ён забе́г да мяне́ (на хвілі́нку)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)