sein II pron poss m (f séine, n séin, pl séine; без наз. m séiner, f séine, n séines, pl séine) яго́; пры ўказанні на прыналежнасць да дзейніка: свой (свая́, сваё, свае́);

sie nahm ~ Buch яна́ ўзяла́ яго́ кні́гу;

er gab ihr ~ Buch ён даў ёй сваю́ кні́гу;

er tut ~ Möglichtes ён ро́біць усё магчы́мае;

álles zu ~er Zeit усё ў свой час

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)