ráuchen

1. vt куры́ць, палі́ць (цыгарэту)

2. vi дымі́цца, куры́цца, курады́міць;

◊

er árbeitete bis ihm der Kopf ráuchte ён працава́ў да ачмурэ́ння;;

er árbeitet, dass es nur so raucht разм. ён працу́е ва ўсю́;;

héute raucht's разм. сёння па́хне сма́жаным (здабычай)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)