entschíeden

1. a

1) рашу́чы, пэўны

2) выраша́льны

2. adv

1) рашу́ча

2) безумо́ўна;

aufs Entschíedenste [aufs entschíedenste] рашу́чым чы́нам; безумо́ўна

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)