durchkréuzen II vt

1) перасяка́ць

2) расстро́йваць (планы);

j-s Hóffnungen ~ разбі́ць чые́-н. надзе́і;

séine Kránkheit hat álles durchkréuzt яго́ная хваро́ба ўсё перакрэ́сліла

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)