Verbum

dagégen, dágegen

1. adv

1) су́праць, супро́ць, про́ціў гэ́тага [таго́, яго́, яе, іх];

ich hábe nichts ~, ich bin nicht ~ я не ма́ю нічо́га су́праць, я не пярэ́чу

2) у параўна́нні з гэ́тым [тым, ім, ёю, і́мі];

déine Schwíerigkeiten sind nichts ~ твае́ ця́жкасці нішто́ ў параўна́нні з гэ́тым

2. cj зато́е, жа, узаме́н, наадваро́т;

er ist groß, sie ~ klein ён высо́кі, а яна (ж) наадваро́т мала́я