áusscheiden*

1. vt вылуча́ць; выдзяля́ць, аддзяля́ць, бракава́ць

2. vi (s) выбыва́ць, выхо́дзіць (з арганізацыі);

díese Fráge schéidet aus гэ́тае пыта́нне адпада́е

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)