успе́ньванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| успе́ньванне | успе́ньванні | |
| успе́ньвання | успе́ньванняў | |
| успе́ньванню | успе́ньванням | |
| успе́ньванне | успе́ньванні | |
| успе́ньваннем | успе́ньваннямі | |
| успе́ньванні | успе́ньваннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)