уразумле́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| уразумле́нне | уразумле́нні | |
| уразумле́ння | уразумле́нняў | |
| уразумле́нню | уразумле́нням | |
| уразумле́нне | уразумле́нні | |
| уразумле́ннем | уразумле́ннямі | |
| уразумле́нні | уразумле́ннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)