упара́дчанне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| упара́дчанне | упара́дчанні | |
| упара́дчання | упара́дчанняў | |
| упара́дчанню | упара́дчанням | |
| упара́дчанне | упара́дчанні | |
| упара́дчаннем | упара́дчаннямі | |
| упара́дчанні | упара́дчаннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)