раўнаку́тнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| раўнаку́тнік | раўнаку́тнікі | |
| раўнаку́тніка | раўнаку́тнікаў | |
| раўнаку́тніку | раўнаку́тнікам | |
| раўнаку́тнік | раўнаку́тнікі | |
| раўнаку́тнікам | раўнаку́тнікамі | |
| раўнаку́тніку | раўнаку́тніках |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)