расканто́вачны
прыметнік, адносны
| расканто́вачны | расканто́вачная | расканто́вачнае | расканто́вачныя | |
| расканто́вачнага | расканто́вачнай расканто́вачнае |
расканто́вачнага | расканто́вачных | |
| расканто́вачнаму | расканто́вачнай | расканто́вачнаму | расканто́вачным | |
| расканто́вачны ( расканто́вачнага ( |
расканто́вачную | расканто́вачнае | расканто́вачныя ( расканто́вачных ( |
|
| расканто́вачным | расканто́вачнай расканто́вачнаю |
расканто́вачным | расканто́вачнымі | |
| расканто́вачным | расканто́вачнай | расканто́вачным | расканто́вачных | |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)