прыту́п
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| прыту́п | прыту́пы | |
| прыту́пу | прыту́паў | |
| прыту́пу | прыту́пам | |
| прыту́п | прыту́пы | |
| прыту́пам | прыту́памі | |
| прыту́пе | прыту́пах |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)