пабулько́тванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| пабулько́тванне | |
| пабулько́твання | |
| пабулько́тванню | |
| пабулько́тванне | |
| пабулько́тваннем | |
| пабулько́тванні |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)