канды́чанне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| канды́чанне | канды́чанні | |
| канды́чання | канды́чанняў | |
| канды́чанню | канды́чанням | |
| канды́чанне | канды́чанні | |
| канды́чаннем | канды́чаннямі | |
| канды́чанні | канды́чаннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)