дасвядчэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| дасвядчэ́нне | дасвядчэ́нні | |
| дасвядчэ́ння | дасвядчэ́нняў | |
| дасвядчэ́нню | дасвядчэ́нням | |
| дасвядчэ́нне | дасвядчэ́нні | |
| дасвядчэ́ннем | дасвядчэ́ннямі | |
| дасвядчэ́нні | дасвядчэ́ннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)