вышпу́рванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| вышпу́рванне | |
| вышпу́рвання | |
| вышпу́рванню | |
| вышпу́рванне | |
| вышпу́рваннем | |
| вышпу́рванні |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)