выто́нчванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| выто́нчванне | |
| выто́нчвання | |
| выто́нчванню | |
| выто́нчванне | |
| выто́нчваннем | |
| выто́нчванні |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)