выпераджа́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| выпераджа́нне | |
| выпераджа́ння | |
| выпераджа́нню | |
| выпераджа́нне | |
| выпераджа́ннем | |
| выпераджа́нні |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)