выкры́кванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| выкры́кванне | выкры́кванні | |
| выкры́квання | выкры́кванняў | |
| выкры́кванню | выкры́кванням | |
| выкры́кванне | выкры́кванні | |
| выкры́кваннем | выкры́кваннямі | |
| выкры́кванні | выкры́кваннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)